Niemowlę

Niemowlę i sport? Tak, jak najbardziej! Już kilkutygodniowego szkraba zapisać można na zajęcia pływackie. Prowadzone pod okiem doświadczonego instruktora zajęcia bardziej przypominają radosne pluskanie się w wodzie niż naukę pływania jako taką. Pamiętać jednak należy, że dla dziecka nowonarodzonego środowisko wodne jest całkowicie naturalnym – wszak przebywał w nim przez całe swoje dotychczasowe życie. Tak więc dzieci rodzą się z wrodzoną umiejętnością wstrzymywania oddechu pod wodą. Warto umiejętności te podtrzymywać i kontynuować lekcje pływania także w późniejszym wieku.

Roczne dziecko

Maluch, który ukończył pierwszy rok życia i pewnie chodzi o własnych siłach, powinien mieć możliwość popróbowania swych sił w różnych dyscyplinach sportowych, i wybrania ulubionych. Warto zacząć grać z nim w piłkę lub zabrać go do pobliskiej szkółki jeździeckiej. Tak, roczne dziecko nie jest za małe na pierwsze przejażdżki na niewielkim, przyjaznym kucyku. Wręcz przeciwnie – rytmiczne ruchy konia rozluźnią malucha, który szybko nauczy się podążać za ich tempem. No i dzieci kochają zwierzątka!

Dwulatek

Dziecko dwuletnie zdecydowanie powinno dostać swój pierwszy rowerek. Najlepiej nadają się rowerki biegowe – maluch nie tylko przebiera nóżkami, by utrzymać pojazd w ciągłym ruchu, ale także uczy się zachowywać na nim równowagę. Rower biegowy to niezwykle przydatny sprzęt – najczęściej dziecko prosto z niego przesiada się na zwykły, dwukołowy rower.

Dwulatek może także rozpocząć naukę jazdy na nartach lub snowboardzie. Pod okiem doświadczonego instruktora poczyni bardzo szybkie postępy i doświadczy przyjemności płynącej z osiągania dużych prędkości.

Starsze dziecko

Dziecko trzyletnie i starsze można zapisać na przykład na zajęcia ze wspinaczki. Obecnie w każdym dużym mieście funkcjonują ścianki do wspinaczki dla najmłodszych. Wyszkoleni instruktorzy i specjalne uprzęże zapewniają bezpieczeństwo, a dziecko może zdobywać swoje pierwsze szczyty.

Czterolatkowi warto kupić rolki lub, zimą, łyżwy. Choć początki nauki nie są łatwe, dziecko szybko nabywa umiejętność poruszania się na nich. Doskonałą opcją jest także hulajnoga – najpierw trzy-, a następnie dwukołowa. Warto zabierać ją ze sobą na spacer do parku i wycieczkę za miasto – rodzicom prościej będzie ją nieść niż rower, kiedy zmęczony maluch postanowi odpocząć i pospacerować.

Nawet najmniejsze dziecko nie jest za małe, by rozpocząć swoją przygodę ze sportem. Umiejętnie dobrana do jego możliwości, zainteresowań i temperamentu dyscyplina, wpoi mu nawyk pozostawania aktywnym na całe życie.

Chroń przed przegrzaniem

Paradoksalnie największym zagrożeniem dla dziecka jest to, co najbardziej latem nas cieszy: słońce. Może być ono przyczyną zagrażających życiu udarów, poparzeń i odwodnienia. Korzystaj więc z niego rozsądnie.

Nie wychodź z dzieckiem z domu w czasie, gdy słońce operuje najsilniej. Po obiedzie połóżcie się na drzemkę lub znajdźcie sobie zajęcie nie wymagające wysiłku fizycznego – odpocznijcie. Kiedy zdecydujecie się wyjść na pole – posmaruj dziecko kremem chroniącym jego skórę przed słońcem i załóż mu kapelusz z szerokim rondem, który ochroni jego delikatne oczy. Z kremami na skórę jest pewien problem: chronią one bowiem skórę przed poparzeniami, ale z drugiej jednak strony, blokując dostęp promieni słonecznych, ograniczają produkcję witaminy D. Zrezygnuj więc z kremu, kiedy siedzicie pod rozłożystym drzewem albo niebo jest zachmurzone. Natomiast z kapelusza lub okularów przeciwsłonecznych rezygnować nie wolno – oczy dziecka są zbyt delikatne i wrażliwe, by narażać je na działanie promieni słonecznych.

Nigdy nie zapominaj o zabraniu ze sobą butelki wody lub herbaty. Zrezygnuj ze słodkich napojów i soków owocowych – zwabią owady, które mogą się szybko zrobić nerwowe i przestraszyć dziecko, a nawet ukąsić je.

Edukuj dziecko

Tak jak uczyłaś dziecko, by na ulicy trzymało Cię za rękę i nie wbiegało pod samochód, tak teraz musisz nauczyć je zasad korzystania z wakacyjnej wolności: że nie wolno wchodzić samemu do wody, a do łapania nadają się motyle i gąsienice, ale pszczoły już nie. Jeśli Twój maluch będzie rozumiał, dlaczego wprowadzasz pewne zasady – łatwiej je zaakceptuje. A na naukę nigdy nie jest za wcześnie.

Nie spuszczaj go z oka

Jeśli masz w domu pięcio -, sześciolatka, możesz sobie pozwolić na „wrzucenie na luz”. Dziecko w tym wieku rozumie już sens Twoich zakazów i nakazów, i do pewnego stopnia potrafi się do nich stosować bez Twoich ciągłych napominań. Nie oznacza to bynajmniej, że nie powinnaś go pilnować, lecz jeśli mieszkacie w domu z ogrodzoną działką – dziecko może już w tym wieku korzystać z wolności.

Natomiast dziecko całkiem małe musisz nadzorować bez chwili przerwy, zwłaszcza jeśli spędzacie wakacje nad wodą lub w towarzystwie zwierząt. Wymieniaj się opieką nad dzieckiem z mężem lub inną osobą, z którą spędzasz urlop – to da Ci nieco wytchnienia.

Znajomość zasad bezpieczeństwa i przewidywanie zagrożeń to Twoje najważniejsze zadania. Konsekwentnie wypełniaj je, wymagając tego samego od swojego dziecka, a Wasze wakacje będą bezpieczne i radosne.

Rodzice dzieci jedzących wszystko, co podłoży się im pod nos mogą uważać się za szczęściarzy – omijają ich niekończące się batalie o „jeszcze kawałeczek”, o każdą kolejną łyżkę zupy i najmniejszy kawałeczek owocu. Omijają ich nerwy towarzyszące posiłkom i wyrzuty sumienia. Jak mają sobie poradzić rodzice niejadków?

Najnowsze badania wskazują, że odpowiedzialność za bycie niejadkiem spada na pewną kombinację genów, która odpowiada za większą czułość na smak gorzki. By oszczędzić Wam wykładu na temat genetyki i jej wpływu na preferencje smakowe, podsumujemy to krótkim stwierdzeniem: bycie niejadkiem może mieć podłoże genetyczne. Jednak możemy pomóc dziecku, stosując się do kilku prostych rad:

• kształtowanie preferencji żywieniowych zaczyna się już w okresie prenatalnym – obrazuje to doskonale eksperyment, w którym ciężarną kotkę karmiono (oczywiście na siłę) bananami. Urodzone przez nią kocięta wybierały smak tego owocu, na mięso patrząc z niechęcią. Pomijając aspekt etyczny – wyciągnijcie wnioski;
• posiłki powinny wyglądać apetycznie – brzmi jak zwykły truizm, lecz człowiek rzeczywiście „je oczami”. Przygotowywane potrawy powinny być kolorowe i ładne. Część dzieci nie znosi posiłków typu „breja”. Jeśli więc podacie na talerz grillowane warzywa i mięso oraz kulkę z ryżu – większe jest prawdopodobieństwo, że Wasza pociecha zje je, niż gdybyście podali mu leczo;
• pozwólcie maluchowi na samodzielne jedzenie – Wasz półroczny szkrab rwie się do próbowania potraw z Waszych talerzy? Świetnie – pozwólcie mu na to! On w ten sposób poznaje smaki. Niewiele jest potraw, których nie wolno mu podać. Pokarmy silnie uczulające wprowadzajcie stopniowo i powoli, ale nie unikajcie ich. Nie radzimy Wam oczywiście podawać półrocznemu dziecku miski truskawek, ale roczne dziecko może jej już skosztować;
• pozwólcie nieco starszym dzieciom przygotowywać potrawy z Wami – oswoją się z wyglądem i zapachem warzyw, owoców i przypraw, no i będą dumne z siebie!
• zrezygnujcie z przekąsek i słodkich napojów – między posiłkami podawajcie dziecku wodę do picia i kawałki jabłka do przegryzania. Cukier zawarty w sokach skutecznie oszukuje centralny układ nerwowy, hamując ośrodek głodu.

Na każde prawie dziecko jest sposób. Jeśli jednak Wasz maluch uporczywie odmawia jedzenia czegokolwiek, skorzystajcie z porady specjalisty.

Człowiek rodzi się z zaprogramowaną umiejętnością nauki języka. I to niekoniecznie języka ojczystego – może to być dowolny język. Noworodek z Polski tak samo łatwo przyswoi sobie język polski, co mandaryński czy angielski. Tu pierwsza wskazówka dla Was, rodziców: jeśli oboje porozumiewacie się w języku angielskim, nic nie stoi na przeszkodzie, byście od początku życia Waszego maluszka mówili do niego także w tym języku. Dziecko uczy się niejako mimochodem, naturalnie zapamiętując brzmienie słów. Taka nauka przynosi ogromne korzyści: dziecko uczy się w pełnej miłości atmosferze rodzinnej szybko i bezstresowo, a język obcy – staje się równoważny z ojczystym. To doskonały start.

Jeśli jednak nie mówicie po angielsku lub zwyczajnie nie przyszło Wam do głowy, żeby zacząć naukę od okresu niemowlęcego – nic straconego. Obecnie wiele przedszkoli wprowadza do swej podstawy programowej naukę angielskiego. Przedszkolaki uczą się w grupie rówieśniczej równie dobrze, co w domu. Obecność dobrze znanych z przedszkola kolegów i koleżanek niweluje obawę przed nieznanym, a wesołe piosenki i nauka wierszyków pozwolą na zapamiętanie słówek i zwrotów nawet najbardziej roztrzepanemu trzylatkowi. I to właśnie istota nauki angielskiego dla maluchów – nauka poprzez zabawę. Pamiętajcie, by w domu próbować „przepytywać” malucha ze słówek – pamięć dziecka jest krótka, zdobyta wiedza wymaga więc ciągłego przypominania. Śpiewajcie więc razem piosenki i nazywajcie domowe przedmioty, zwierzęta, a nawet uczucia.

Jeśli w Waszym przedszkolu nie ma zajęć z języka angielskiego – zapiszcie malucha na kurs odpowiedni do jego grupy wiekowej. Warto nie zaprzepaścić naturalnej chęci do nauki – siedmiolatek rozpoczynający naukę języka angielskiego w szkole nie będzie miał już tak łatwego startu.Czy

Jazda konna

Wbrew pozorom jazda konna to nie jest sport lekki i łatwy. Co tu ukrywać, nie jest też tak bezpieczny jak np. golf czy wędkowanie. Ale zapewni całej rodzinie niezapomniane emocje i doskonały trening dla wszystkich grup mięśni. Kontakt z tak dużym i silnym zwierzęciem, jakim jest koń stanowi niezwykłą atrakcję dla dzieci. Uczy je opiekuńczości i wyzwala ukryte głęboko pokłady empatii. Z czasem, jeśli polubicie konie, jazda konna przestanie być dla Waszej rodziny po prostu sportem: stanie się pasją, która zbliży Was do siebie.

Karuzela Wenecka

Karuzela jaka jest – każdy widzi. Ale Karuzela Wenecka to zupełnie inna bajka. To nie tylko fantastyczna zabawa dla dzieci i dorosłych, ale także uczta dla zmysłów. Możesz wyrabiać w dziecku zmysł estetyczny, pokazując mu piękne zdobienia Karuzeli, która stanowi tradycyjny element świątecznych jarmarków od ponad 100 lat. Jeśli uważasz, że Karuzela Wenecka jest atrakcją, która zachwyci Twoją rodzinę, więcej dowiesz się tutaj.

Parki edukacyjne

Parki edukacyjne to wielka gratka dla nieco starszych dzieciaków, i dla ich rodziców, oczywiście. Ich ilość w Polsce systematycznie rośnie, podobnie jak oferta atrakcji, jakie proponują zwiedzającym. Dinozaury naturalnej wielkości, parki miniatur, wystawy postaci baśniowych, planetaria, centra naukowe – w Polsce nie brakuje tego typu atrakcji. Na pochwałę zasługuje piękna i kusząca forma, w jakiej parki te przekazują dzieciom wiedzę o świecie, historii i nowościach technologicznych. Wybierzcie się koniecznie – może Wasze pociechy tam właśnie „złapią bakcyla” i rozwiną w sobie nowe pasje?

To tylko trzy propozycje, które dla Was przygotowaliśmy na dziś. Listę tą jednak chętnie rozbudujemy, na przykład w oparciu o Wasze pomysły! Jaka formę spędzania czasu najbardziej lubią Wasze dzieciaki?

Uprzedzamy na wstępie – kto szuka w tym artykule gotowej porady – będzie rozczarowany. Takiej bowiem nie ma, a ostateczna decyzja będzie zawsze należała do Was, rodziców. Możemy jednak obiektywnie przedstawić wady i zalety każdego z rozwiązań.

Pierwsze pytanie to: kiedy kąpać niemowlę i małe dziecko? Większość z nas jest tu zaskakująco zgodna: wieczorem, tuz przed położeniem do łóżeczka. I to jest najlepsze z możliwych wyjść. Przede wszystkim dlatego, że świeżo umyty dzidziuś jest rozgrzany i zrelaksowany po kąpieli, a więc szybko powinien usnąć. Tu mała uwaga: jest pewna grupa dzieci, na które kąpiel działa pobudzająco, zamiast kojąco. Jeśli Wasz maluch do nich należy – starajcie się go wykąpać około 2 godzin przed położeniem do spania. Kolejną z zalet wieczornych kąpieli jest to, że nieco starszy maluszek raczej nie zdąży się już ubrudzić, a więc pójdzie spać czyściutki.

W czym kąpać maluszka? Wyłącznie w delikatnym płynie lub mydełku do kąpania niemowląt. Wybór marki jest kwestią wyłącznie gustu, i o tym nie trzeba się tu rozpisywać. Wyjątkiem są tu maluchy z chorobami skóry, dla których detergenty wybierze lekarz pediatra lub dermatolog dziecięcy. Czy należy po kąpieli używać olejku? Naszym zdaniem nie. Chyba że macie bardzo twardą wodę lub maluch ma przesuszoną skórę – wówczas używajcie delikatnego kremu na bazie naturalnych składników, bez dodatku aluminium, parabenów czy barwników. Im mniej składników ma krem – tym lepiej dla skóry Waszego maluszka.

I wreszcie najtrudniejsza kwestia: jak często? Za codzienną kąpielą niemowlęcia zdecydowanie przemawia fakt wpajania mu już od pierwszych chwil życia – prawidłowych nawyków. Dzieci chłoną te nawyki błyskawicznie – już roczny maluch jest silnie przywiązany do rytuałów i może okazać niezadowolenie, jeśli spróbujecie pozbawić go kąpieli. A kąpiel to dla dziecka przeżycie emocjonalne: noworodek w ciepłej wodzie wyciszy się, a nawet zaśnie, niemowlę będzie radośnie chlapało wodą, a kilkulatek dokona pierwszych ciekawych odkryć i sprawdzi prawa fizyki. Nawyki to jedno, a czystość – to druga sprawa. Po całym dniu spędzonym w pieluszce pupa dziecka potrzebuje odprężenia, a także solidnego mycia. Większość rodziców używa obecnie jednorazowych chusteczek nawilżanych. To sposób wygodny, ale pamiętajcie, że na skórze dziecka pozostawia (co tu ukrywać) lepką warstwę detergentu. Tak więc woda i mydełko dla pupy to podstawa! Kolejna kwestia to zanieczyszczenia, jakie na skórze dziecka pozostawiamy my, dotykając go, oraz te, które na nią spadają „z nieba” – pyłki, kurz, cząsteczki metali ciężkich. Chyba nie trzeba komentować?

Natomiast za rzadszymi kąpielami przemawia jeden fakt: w czasie kąpieli z użyciem mydła zmywamy ze skóry malucha bytujące na niej drobnoustroje symbiotyczne. Krótko mówiąc: niszczymy jego florę bakteryjną. Faktu tego nie wolno bagatelizować, gdyż bakterie te są kluczowe dla odporności maleństwa. Pamiętacie powiedzonko „częste mycie skraca życie”? Nie jest ono pozbawione sensu. Kluczem jest tu rodzaj detergentu, jakiego używacie do kąpieli maluszka. Dobrej jakości płyn czy mydełko będzie bezpieczne dla skóry dziecka, toteż nie musicie obawiać się codziennego jego stosowania. Możecie także pokusić się o własnoręczne wykonanie mydła dla dziecka.

Jakie jest Wasze zdanie w kwestii kąpieli maluszków? Kąpiecie codziennie czy rzadziej? Dzielcie się doświadczeniami!